FAQ 32

 

Co to jest Kodeks Leningradzki?

Podstanie Kodeksu Leningradzkiego (B19A), oceniane jest na około 1010 roku n.e (1008). Sporządzony został przez masoretów, wiernych przepisywaczy Biblii. Znajduje się w Petersburgu w Rosyjskiej Bibliotece Narodowej (Saltykow-Szczedrin) gdzie przebywa od połowy XIX wieku. Nazwa jego bierze się stąd, że Ancient Biblical Manuscript Center and West Semitic Research wykonał fotokopię w 1990 roku (kiedy jeszcze miasto nazywało się Leningradem). To najstarszy KOMPLETNY skład Biblii Hebrajskiej, napisany oczywiście po hebrajsku. Jest uważany za najlepszy / najczystrzy tekst masoretów. Prawdopodobnie sporządzony w Kairze i później sprzedany komuś kto mieszkał w Damaszku.
Zawiera:
Torę:
  Księgę Rodzaju
  Księgę Wyjścia
  Księgę Kapłańska
  Księgę Liczb
  Księgę Powtórzonego Prawa

Proroków:
  Jozuego, Sędziów, Samuela (1 i 2), Królów (1 i 2), Izajasza, Jeremiasza, Ezechiela
Dwunastu proroków:
  Ozeasza, Joela, Amosa, Abdiasza, Jonasza, Micheasza, Nahuma, Habakuka, Sofoniasza, Aggeusza, Zachariasza, Malachiasza

Pisma:
  Psalmy, Przysłów, Hioba, Pieśń nad Pieśniami, Rut, Lamentacje, Kaznodziei, Estery, Daniela, Ezdrasza (z Nehemiasza), Kronik (1 i 2)

Kodeks Leningradzki jest bardzo ważny, ponieważ stanowi współcześnie podstawę dla większości edycji Biblii Hebrajskiej, a to dlatego, że jest najstarszym kompletnym manuskryptem skopiowanym w systemie masoreckim, przez rodzinę Ben Asher'a.

powrót